Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Καταραμένη ανυπομονησία



Περπατάω βουβά πάνω σε μαύρη άσφαλτο
Εδώ τα πουλιά δεν έχουν πια λαλιά
Η φύση κουβαλάει σταυρό πάνω σε λόφο
Και εγώ ψάχνω ασθμαίνοντας λίγο γλυκό αέρα

Σαν να μην έχω άλλη επιλογή, κάθομαι στη πλατεία
Μέρα νύχτα, τα δέντρα είναι μονίμως νεκρά
Το νερό εξατμίζεται , μα ποτέ δεν βρέχει
Σ'αυτή τη πόλη, η ομορφιά έχει στερέψει

Καταραμένη ανυπομονησία, θέλω να με πάρεις μακριά
Ρίξε με στη κρύα θάλασσα από κεχριμπάρι
Καταραμένη ανυπομονησία, μη με ξαναφέρεις εδώ
Θέλω να κοιτάω κατάματα τον απέραντο ουρανό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου