Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Σκάλες



Βλέπω ένα κρύο δειλινό του Φεβρουάριου
Έχω ξεχάσει, και κανείς δεν μου θυμίζει
Κάποτε είχα υπάρξει, ανέπνεα
Τώρα πέφτω, σηκώνομαι , προχωράω.

Δες, μία πόρτα. Βουβά γέλια. Ακούω.
Μια κόκκινη πινακίδα ''Ζωή''. Βλέπω.
Την ανοίγω, το πόμολο με καίει. Πόνος.
Μπαίνω, τι είναι αυτό;Σκέψεις; Σκοτάδι.

Ανοίγω το φως , αντικρίζω σκάλες.
Σκάλες, ατελείωτες , τρώνε η μία την άλλη.
Και γύρο τους, πόρτες αγκαλιάζονται .
Αναρωτιέμαι. Αποφασίζω, τι έχω να χάσω;

Αρχίζω να ανεβαίνω τα σκαλιά. Κούραση.
Τα πόδια μου βαραίνουν , η σκιά με κυνηγάει.
Ανοίγω πόρτες, αναρίθμητα  πρόσωπα μέσα.
Μερικά φοράνε χαμόγελα , άλλα όχι.

Μερικά φοράνε λύπη , άλλα όχι .
Ένας καθρέφτης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου