Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Βόλτα

  Το φθινόπωρο επιτέλους γύρισε. Ο ήλιος σταμάτησε να καίει και μόνο φωτίζει ψυχρά τη πόλη. Το βράδυ, η βροχή νανουρίζει τους ανθρώπους που στριμώχνονται στα κουτιά τους, και αυτούς που πλατσουρίζουν στις λακκούβες. Άλλα τι μέσα, τι έξω... η βροχή πάλι μ'αγγίζει. Κλείνω τα μάτια μου και την ακούω... ή μήπως είναι το χαλαρό τζαζ που σιγό-παίζει στα ηχεία; Μάλλον και τα δύο. Μπορεί όμως να μην είναι τίποτα από τα δύο, μπορεί να μην βρέχει, και η μουσική να μην παίζει. Μπορεί οι αισθήσεις μου να διεγείρονται από το ρυθμικό τιτίβισμα του ρολογιού, η ίσως από την αναμονή. Σίγουρα πάντως δεν με παίρνει ο ύπνος. Θέλω να βγω έξω, και να δω μια πόλη διαφορετική, ή η πόλη να δει εμένα διαφορετικό. Μία βόλτα στο λιμάνι με παρέα τον αέρα και το χαλαρό τζαζ που λέγαμε πριν... Ίσως και ένα δηλητήριο να πυροδοτήσει τη ζάλη... Έχετε προσέξει πως ο ρυθμός της τζαζ θυμίζει τη βροχή; Κ'όμως! Tenderly, λέει ο Chat Baker ένα τραγούδι του... απαλά, όπως το νερό που χαϊδεύει τα πάντα. Μα τι θέλω πια ; Μία πόλη μουντή, που όλα θα βρέχει και θα είναι σκοτεινά; Τι είμαι, κανένας πεσιμιστής; Χα! Ίσως τα χαμόγελα ή το χαμόγελο, μου φτάνουν για να φωτίζεται η πόλη . Σβήστε όλα τα φώτα! Ήλιε κοιμίσου λίγο παραπάνω ! Και χαμογελάστε να φωτιστεί η πόλη όπως δεν έχει φωτιστεί ποτέ !