Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ιστορία. Μέρος 1.

   Αρχίζει μία ιστορία, τι ιστορία είναι αυτή ; Φόβου; Τρόμου; Χαράς; Λύπης; Ποιος είναι ο άτυχος πρωταγωνιστής μου; Τώρα θα γίνω θεός και θα πλάσω έναν άνθρωπο, αλλά όχι κατ'εικόνα μου...λίγη πρωτοτυπία. Ένα μέρος. Που να παρατήσω αυτόν τον άμοιρο που μόλις δημιουργήθηκε; Είναι γυμνός, κρυώνει δεν ξέρει το όνομα του (ούτε εγώ το ξέρω). Εγώ θα σταματήσω να μιλάω, ας βρει μόνος του τον δρόμο του.
 
   Γκραααουγκ. Γκρααααουγκ. Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό που βγαίνει από το στόμα μου; Τι είναι το στόμα; Που είμαι; Ποιος είμαι; Ηρεμία. Ας μη αρχίσω τις υπαρξιακές αναζητήσεις από τώρα. Μάλλον τώρα θα γεννήθηκα , αλλά έτσι είναι τα νεογέννητα; Και αν είμαι νεογέννητο , που είναι η μάνα μου; Ας προσπαθήσω να καταλάβω που βρίσκομαι. Δεξιά αριστερά , μαύρο. Πάνω κάτω, μαύρο. Βρίσκομαι στο κενό η σε ένα δωμάτιο χωρίς φως ; Πατάω σταθερά, αλλά και πάλι μπορεί να πέφτω σε μια ατελείωτη άβυσσο και να μην αντιλαμβάνομαι την κίνηση... Η ιδέα του δωματίου χωρίς φως με τρομάζει λιγότερο. Εντάξει. Είμαι σε ένα δωμάτιο χωρίς φως. Πως; Χτύπος ρολογιού ήταν αυτός; Πολύ ορθολογικό δεν είναι ένα ρολόι για τον χαμό που ζω εδώ; Μα τι ηλίθιος, τα βήματα μου είναι. Ας βάλω κάποιο στόχο!
   Είμαι σε ένα δωμάτιο, ας ψάξω λοιπόν μία πηγή φωτός μήπως καταλάβω τι και που είμαι. Ένα δωμάτιο έχει συνήθως τοίχους (μα από που τα ξέρω όλα αυτά;). Ας τρέξω όλο ίσια κάποια στιγμή θα πέσω πάνω σε έναν από τους τοίχους. Τρέχω, τρέχω, τρέχω. Μπαμ! Γκραααουγκ! Α! Τι είναι αυτό πάνω στο δέρμα μου; Τι είναι αυτό που με καίει; Γκραααουγκ! Ωω...Περνάει σιγά σιγά. Πρέπει να έπεσα πάνω στον τοίχο, και  η σύγκρουση να μου προκάλεσε αυτό το κάψιμο. Δεν νιώθω το χέρι μου... μα πριν το ένιωθα; Δεν ξέρω. Έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω. Ο τοίχος, βρήκα έναν τοίχο. Περπατάω κατά μήκος του τοίχου. Έτσι είναι λοιπόν οι τοίχοι εδώ, με τρύπες, με αγκάθια, με κρύο. Να το! Παγωμένο πλαστικό. Άσπρο υποθέτω (τι σημαίνει άσπρο;) το πατάω. Γκραααουγκ! Αυτό είναι το φως; Πρώτη φορά το βλέπω! Τσουρουφλίζει τα μάτια μου! Γκραααουγκ! Πρέπει να το συνηθίσω, πέφτω κάτω, κολλάω πάνω στον τοίχο, το μόνο γνώριμο για μένα μέχρι τώρα. Σιγά σιγά συνηθίζω το κίτρινο φως (να το πάλι, τι σημαίνει κίτρινο;).
  Ναι λοιπόν! Είμαι σε ένα δωμάτιο ! Τρεις είναι οι τοίχοι. Περίεργο σχήμα έχει το δωμάτιο...Πολύ περίεργα πράγματα έχει εδώ μέσα. Γκραααουγκ! Δεν τα έχω ξαναδεί στη ζωή μου, που δεν είναι και τόσο περίεργο, αν σκεφτεί κανείς ότι η ζωή μου ξεκίνησε πριν 10 λεπτά. 10 λεπτά; Πόση ώρα είναι αυτό; Πολύ; Μάλλον πάρα πολύ γιατί νιώθω πολύ κουρασμένος και το χέρι μου ακόμα καίει. Αυτό θα το πω τραπέζι. Γκράααουγκ! Αυτό εδώ είναι καρέκλα. Γκραααουγκ! Και αυτό το ορθογώνιο πάνω στον τοίχο, (τον πρώτο η τον δεύτερο, η τον τρίτο τοίχο) είναι η Ελευθερία! Όχι. Πολύ καλλιτεχνικό όνομα, θα το πω πόρτα. Τι να υπάρχει από πίσω; Θα κάτσω πρώτα στο τραπέζι να ξεκουραστώ , και κάποτε ίσως την ανοίξω την πόρτα.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Διαταγή

''Έχεις το θράσος και ονειρεύεσαι ;
Σου πούλησαν ελπίδα σε κάποιο κιόσκι
Και εσύ εξορίστηκες μέσα της.
Θα φτάσεις και εσύ στο σημείο
Το τελευταίο σημείο, μαλάκα.
Εκεί που παρά πέρα δεν υπάρχει τίποτα,
Εκεί που ο θάνατος έχει γενέθλια κάθε μέρα.
Εκεί που η χαρά είναι φόβος και ο φόβος χαρά.''

Έτσι μου είπαν. Οι φωνές μέσα στο κεφάλι μου και απ'έξω. Τα ρολόγια όλα μετρούσαν ανάποδα και εγώ αλαζονικά δεν άκουσα τα ουρλιαχτά. Αποφάσισα να βγω γυμνός έξω και να με κάψει το χιόνι. Τι άλλο μου απομένει όταν η ζέστη και το κρύο πια είναι ένα;

Εσύ;