Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Μην χαθείς



Μην χαθείς.

Μην καταντήσεις και εσύ άστρο στον ουρανό.
Τα άστρα δεν είναι παρά μόνο λαμπερές αναμνήσεις.

Δεν μπορώ να κρατηθώ από ένα αστέρι για να σηκωθώ.

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

4μίση ορόφους πάνω από το χώμα

Το φανάρι απέναντι τρεμοπαίζει
και το άδειο βλέμμα μου χάνεται.
Γκρεμίζεται ανάμεσα στα καλόδια
που ηλεκτρίζονται σε κάθε άγγιγμα.

Ένα δειλό φως χρωματίζει τη νύχτα
μόνη συντροφιά η ετημοθάνατη κάφτρα
ο άνεμος που έχασε τον δρόμο του
και κάτι επίμονα ξεφτισμένα σύνεφα. 

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

χωρίς τίτλο

Έχω χάσει κάθε ελπίδα εδώ μέσα.
Σιχάθηκα εαυτό, σκέψη και τα συναφή.
Θυμάμαι σήμερα πάλι το χθεσινό σκοτάδι.
Με κούρασε της ψυχής μου το έλκος.
Να βουλιάξω πια στην ανυπαρξία.
Ίσως τώρα ξεχάσεις να με γνωρίσεις.
Δεν μου κλέψεις όσα δεν έχω.
Δεν σου χαρίσω όσα έχεις. 

Εδώ

Γέρασα μέσα στο όνειρο μου,
στο άπιαστο ιδεατό μου.
Σάπισα μέσα στο ανέλπιδο
διαλύθηκα και έπεσα στο βλέμμα,
το δικό σου λυπημένο βλέμμα.
Κουράστηκα τον χάρτινο κόσμο,
Σιχάθηκα τα νεκρά χρώματα.
Αλλά δεν θα φύγω ακόμα.
Μέχρι να κάψω τη μιζέρια,
Εδώ θα τριγυρνάω. 

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Φως

Τελειώνει άλλο ένα παιδικό παραμύθι
πέφτει η αυλαία και λαμπαδιάζει η σκηνή.
Κοιτάμε υπνωτισμένοι τις φλόγες
μήπως και δούμε την αντανάκλαση μας.

Ανούσια ιστοριούλα χωρίς τέλος
και εγώ ακόμα ψάχνω τον διακόπτη
να σβήσω αυτό το αναθεματισμένο φως,
που ρίχνει τις ακτίνες του πάνω στη ψυχή μου.

Λέξεις που ξέχασα τι σημαίνουν
αντηχούν μέσα στις σπηλιές του μυαλού
θυμίζοντας μου ό,τι ποτέ δεν θέλησα να ξεχάσω.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Ο Μικές


Αχ γλυκέ μου γάτε Μικέ
με τις μαύρες σου και άσπρες ρίγες,
στο σμπαραλιασμένο αμάξι 
κάθεσαι και παρατηρείς .

Μικρέ αλήτη , σμαραγδένια μάτια 
βλέπεις τον κόσμο σαν εμένα.
Τι και αν περνάει λεωφορείο
τι και αν περνάει αμάξι.

Εσύ ξεφυσάς αδιάφορα
Σαν να μη τρέχει ποτέ τίποτε.
Του κάκου σε διώχνουν,
θρόνος παντοτινός το καπό! 

Μικέ, πες μου τι περιμένεις;
ποιος Γκοντό σε παραμύθιασε;
Η μήπως απλά βολεύεσαι 
και μας κοιτάς για να γελάς... 

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Στα ξένα.

Pain is inevitable.
It eats every sicngle cell in your body.
It devours your soul leaving no trace.

There lies the secret of resuscitation.
The flame of ignorance, of love.

Love is the unknown.

That is the way it must be.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

Ομορφιά

Φως χωρίς σκοτάδι δεν νοείται.
Αλλά ούτε σκοτάδι δίχως φως.
Στην προσωπική μου άβυσσο
τείνεις το όμορφο χέρι σου.

Σαν χάνομαι στους πόνους μου
μοναχά η φωνή σου με οδηγεί.
Και αν αργώ να βρω τον δρόμο,
συγχώρεσε με, δεν είμαι παρά μόνο ένα παιδί.

Εσύ...εσύ δεν είσαι όμορφη,
δεν είναι ο αυτός ο λόγος που σ'αγαπώ.
Εσύ είσαι η ομορφιά.
Είσαι το άνθος στο χώμα του κορμιού μου.

Η φωνή σου με κάνει να χαμογελάω
και ας κλαίω σαν μωρό που του πήραν το παιχνίδι.
Και όσα μου λες, ακόμα με ξαφνιάζουν
και κάνουν το μέτωπο μου να καίει.

'' ''

''-Εγώ ,ξέρεις, είμαι ... είμαι πολλά !!
 -Ναι ε; Για πες, ακούω.
 -Αα, από που να ξεκινήσω , καταρχάς, είμαι νέος αλλά και πολύ ώριμος για την ηλικία μου.
 -Ναι; Μπράβο Μπράβο!
 -Επίσης είμαι άνθρωπος πολύ ξεχωριστός μέσα στην κανονικότητα μου.
 -Αλήθεια; Καινούργιο αυτό.
 -Ναι! Επίσης είμαι άνθρωπος βαθιά συναισθηματικός, αν και  μεταξύ μας δεν θα με πείραζε να αλλάζω τις γκόμενες σαν τα βρακιά , αλλά όπως και να το κάνουμε είμαι ρομαντικός!
 -Κοίτα να δεις.
 -Ναι ναι! Και επίσης είμαι πολύ σωστός στις επιλογές μου..
 -Δηλαδή;
 -Ε να, ούτε με εσάς ασχολούμαι, ούτε με αυτούς τους άλλους, και τους παρ-άλλους, άσε, αυτοί είναι οι χειρότεροι!
 - Α ωραία!
 -Αχά!! Και επίσης είμαι άνθρωπος με ισορροπίες, ξέρω πότε χρειάζεται να είμαι λίγο λυπημένος και πότε λίγο χαρούμενος, αλλά ποτέ δεν το παρακάνω μη με περάσουν για κανέναν καταθλιπτικό ή κανέναν χαζοχαρούμενο.
 -Ε ναι, παν μέτρον άριστον !
 -Συμφωνώ , και επίσης είμαι άνθρωπος της διανόησης που δεν λείπει όμως από τις διασκεδάσεις τις σημερινής κοινωνίας , μην με πουν και εσωστρεφή.
 -Θεός φυλάξει.
 -Επίσης είμαι καλλιτέχνης !
 -Α και εσύ;
 -Ναι, γιατί, τυχαίνει να είσαι εσύ;
 -Ε γενικά τυχαίνει όλοι μας να είμαστε λίγο- πολύ...
 -Εγώ είμαι άλλο!
 -Το φαντάζομαι.
 -Επίσης είμαι βαριά άρρωστος και συνάμα χαίρω άκρας υγείας !
 -Τι ευτυχία !!
 -Ναι !
 -Και τελικά τι είσαι ;
 -Ε είμαι όλα αυτά...και πολλά παραπάνω.
 -Ναι εντάξει , αλλά τι είσαι;
 -Τι με ρωτάς, αφού σου είπα, θες θα συνεχίσω ;
 -Δεν σε ρωτάω τι περιτριγυρίζει το είναι σου, άλλωστε όλα όσα άκουσα είναι κοινωνικά μοντέλα που επαναλαμβάνονται σαν λούπα, κάποια μέρα ίσως δεις ότι δεν είσαι τίποτα από αυτά. Αυτό που σε ρωτάω είναι τι είσαι.
 -Είμαι...
 -Ναι;
 -Ε δεν ξέρω.
 -Ακριβώς. ''

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Αγκαλιά


Νιώθω σήμερα τον θάνατο να βροντά τη πόρτα μου,
αργά, νωχελικά, δίχως έλεος χτυπά το ξύλο.
Το Σύμπαν γύρω μου διαλύεται μέσα σε εκρήξεις 
και εγώ κλαίω, μα δεν μπορώ να μ'ακούσω.

Η Μουσική σπάει, και σκορπίζει στο πάτωμα 
κάθε απαλός ήχος σβήνει μετά από υπόκωφη στριγκλιά.
Τούτη την συμφορά την έφερα μόνος πάνω μου,
οι ανέλπιδες ευχές μου πια δεν έχουν νόημα.

Οι καταραμένοι ποιητές κοιτάνε σκληρά 
με περιφρονούν που αυτήν την ύστατη στιγμή, 
ανίκανος να υμνήσω την αποχώρηση από αυτό το όνειρο
κρύβομαι τρομαγμένος σε μία βρώμικη γωνιά. 

Τέλος.Η απύθμενη άβυσσος με ρουφάει στα έγκατα της
δεν έχω πια τίποτα να πιαστώ και να κρατηθώ.
Θα ήθελα μόνο, να με πάρει ο ύπνος κάπου αλλού,
μέσα στην ζεστή αγκαλιά σου όπου ο φόβος δεν υπάρχει.

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Το θέμα


Τελικά το θέμα ποιο είναι; 
να λιώσουμε σαν κεριά 
μέσα σε μια ανέμελη γιορτή 
κλείνοντας ο ένας τα μάτια του άλλου;

Όχι, όχι δεν είναι αυτό...
Το γλέντι είναι ο κόσμος γύρω μας ,
η κόκκινη πινελιά στο μπλε τ'ουρανού 
η φωνή μέσα στη σιωπή των ανθρώπων. 

Τελικά κατάλαβα ποιο είναι το θέμα. 
Είναι να μοιραζόμαστε τη ζωή 
με τις λύπες και τις χαρές της 
όπως θα μοιραζόμασταν ένα κομμάτι ψωμί. 

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Σοκάκια

Περιπλανιέμαι σε γκρίζα σοκάκια
μια μαυρο-κόκκινη σημαία στα σκουπίδια.
Μπουκάλια ,απομεινάρια από μια γιορτή,
που τελείωσε μάλλον άδοξα.

Πλαστικές ταινίες δεξιά κ'αριστερά
μ'εμποδίζουν να πάω παρά πέρα.
Αυτή η ανηφόρα, πως με κουράζει
που δεν ξέρω αν κάπου με πάει.

Ήχοι ξεκούρδιστων οργάνων
πίσω από κλειστά παντζούρια.
Το σκηνικό θυμίζει θέατρο του παραλόγου,
Και μ'αρέσει αυτό το απαλό αεράκι. 

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Αποφθέγματα

”Πως είπατε; Γουστάρω ουτοπία; Όλα έχουν ένα τέλος; 
Ε άντε και γαμηθείτε. Η μόνη πραγματικότητα για μένα είναι η δική μου όπως είπε και ένας ποιητής.  Στο δικό μου ταξίδι θα πάω όπου θέλω εγώ και αν δεν θέλω να σταματήσω, δεν θα το κάνω. 
Καλησπέρα ”
-κάποιος-

Είναι.

 Δεν είναι το ρούχο που θα φορέσεις
μα το δέρμα σου πάνω στο δικό μου.

Δεν είναι το χρώμα των χειλιών σου
μα το φιλί που μου χαρίζουν.

Δεν είναι οι λέξεις που θα πεις
μα η μουσική που θα ακούσω εγώ.

Είναι όλα όσα μόνο εγώ μπορώ να δω.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Συνάντηση με τον Ερημίτη του Μαύρου Βουνού.

    Ένα βράδυ του χειμώνα, μάλλον το πιο κρύο του χρόνου, έκανα και εγώ βόλτα στο Μαύρο Βουνό της ύπαρξης μου, σαν τον ονειροπόλο ποιητή. Δεν ξέρω αν έψαχνα να βρω κάτι , άλλωστε υπάρχει κάτι να βρεις σε αυτό το βουνό; Ίσως να μην υπάρχει τίποτα, ίσως να έχει τόσα που τα χέρια μου και η πλάτη μου να μην φτάνουν για να τα κουβαλήσω. Όπως ήταν φυσικό όμως, ''το υπερπέραν  ήταν γενναιόδωρο σε απροσδόκητες αποκαλύψεις''. Σε ένα λοφίσκο καθόταν ο Ερημίτης του Μαύρου Βουνού, μόνος του, κρατώντας την μαγκούρα του. Είχε δύο τρία βιβλία με ξεφτισμένα εξώφυλλα κάτω από την μασχάλη, και φορούσε ένα τρύπιο κουρέλι το οποίο καλυπτόταν από τα δασύτριχα γένια του. Εντάξει, δεν εξεπλάγην και τόσο πολύ από την παρουσία του, έχω κάνει πολλές βόλτες στο Μαύρο Βουνό και τον έχω δει μερικές φορές.
   Εκείνη τη φορά όμως ο ερημίτης αποφάσισε να μου απευθύνει το λόγο. Παράξενο, ο ερημίτης ποτέ δεν συνηθίζει τις αποφάσεις.
-Γιατί;
-Γιατί τι;
-Γιατί έρχεσαι στο Βουνό μου;
-Το Βουνό σου; Δεν ήξερα ότι είναι δικό σου Βουνό. Έχω έρθει τόσες φορές...
-Ξέρεις τι εννοώ. Γιατί έρχεσαι εδώ, τι ψάχνεις να βρεις;
-Δεν ξέρω αν ψάχνω να βρω κάτι. Και δεν είναι στόχος μου να έρχομαι εδώ... απλά συμβαίνει.
-Είσαι νέος.
-Ναι, είμαι.
-Ξέρεις, δεν έχω μιλήσει σε κανέναν από τότε που κουβέντιασα με εκείνον τον κακομοίρη,με το καπέλο και τα γυαλιά.
-Αυτός πια έχει πεθάνει, όμως μας μίλησε για σένα, μας είπε τι του είπες.
-Τότε τι θέλεις εδώ; Αφού ξέρεις τόσα πολλά τι ψάχνεις να βρεις εδώ;
-Δεν ήρθα εδώ για να σου μιλήσω Ερημίτη, εσύ μου μιλάς. Το τι κάνω εδώ είναι δική μου δουλειά.
-Έχεις βρει δουλειά σε αυτό το σύμπαν; Μα τι τυχερός νέος είσαι!
-Δεν έχω βρει, μα ψάχνω!
-Εσύ που μίλησες με τον συμπαθητικό, αυτόν τον ονειροπόλο ποιητή τέλος πάντων, θα έπρεπε να ξέρεις ότι δεν υπάρχει κάτι να ψάξεις. Δηλαδή όχι να το ξέρεις, να το συλλογίζεσαι.
-Μα Ερημίτη, εγώ διαφωνώ με όλα όσα είπες.
-Διαφωνείς; Γιατί να το κάνεις αυτό;
-Επειδή ξέρω ότι αυτό θέλεις. Θέλεις να σε διαψεύσω.
- Δεν το κάνεις.
-Και μόνο που είμαι εδώ το κάνω.
-Αυτό θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Ο πόνος της ύπαρξης σου είναι το θέμα.
-Για ποιόν πόνο μιλάς ερημίτη;
- Δεν πονάς που γεννιέσαι για να πεθάνεις; Δεν σε πονάει η συνείδηση σου; Δεν νοσταλγείς την παιδική ασυνειδησία σου ; Δεν πονάς που όταν η δικαιοσύνη θα είναι επιτέλους δίκαια, πέρασαν μέρες που δεν ήταν;
- Ο θάνατος είναι έλλειψη αισθήσεων, ίσως να πονέσω το δευτερόλεπτο πριν πεθάνω, αλλά γιατί να πονάω τώρα; Η συνείδηση μου, όχι δεν με πονάει... δεν με πονάει, γιατί όσο προσπαθώ να την εμπλουτίσω ζω! Εσύ τόσο καιρό εδώ τι έχεις κάνει; Εγώ ψάχνοντας , ακόμα και αν δεν υπάρχει κάτι να βρω, έχω ξεπεράσει τα όρια του χρόνου! Και όσο  για την δικαιοσύνη , όταν θα είναι δίκαιη, θα δικαιωθούν η αδικημένοι.
-Μα δεν καταλαβαίνεις τίποτα; Γιατί επαναστατείς; Η Γη είναι οδύνη! Όλοι οι δρόμοι της είναι οδύνη!  Δεν ξέρεις τίποτα, και ακόμα και αυτό δεν το ξέρεις! Όλα είναι ανώφελα, ακόμα και αυτή η κουβέντα που κάνουμε τώρα.
-Και ας είναι ανώφελα. Εγώ δεν μπορώ να πιστέψω στον θεό όπως συμβούλεψες τον ονειροπόλο ποιητή. Θεός είμαι εγώ, και στο ανώφελο δίνω νόημα εγώ.
-Σ'ακούω.
- Λες πως η Αγάπη είναι ανώφελη και οδυνηρή επειδή θέλω να δώσω αυτό που δεν μπορώ να πάρω. Αν καταφέρω να δώσω αυτό που θέλω να πάρω, θα υπάρχει σε άλλο σώμα και θα μπορώ να το πάρω, αλλά και μόνο η χαρά του να δώσω έστω και το μικρότερο δάκρυ σε αυτήν που αγαπώ είναι αρκετή! Μου λες να μη κλαίω και να μη γελάω. Αυτά τα δύο, που είναι το ίδιο, γίνονται αυθόρμητα, και εκεί είναι όλο το νόημα τους. Η ομορφιά τους. Ακόμα και η ομορφιά θαρρείς πως είναι ανώφελη επειδή πεθαίνει. Μα η ομορφιά, που είναι η τέχνη, ζει για πάντα, μέσα στα μάτια μας, μέσα στ' αυτιά μας. Έχω μάθει να τραγουδάω, να παίζω να δουλεύω, μα πάνω απ'όλα δίνω το νόημα σε όλα αυτά.
-Κοίτα να δεις... εσύ ξέρεις λιγότερα και από μένα που δεν ξέρω αν ξέρω κάτι.
-Ερημίτη, ακόμα και αν έχεις δίκιο, αν όλα είναι ανώφελα, εγώ ψάχνω να τους δώσω νόημα, και όταν έρθει η ώρα να αφήσω τούτη τη Γη για να γίνω αστέρι στον ουρανό και τροφή για τα σκουλήκια, θα έχω κάνει τόσα , που ο πόνος που θα έχω νιώσει θα μεταμορφωθεί σε ένα απαλό σεντόνι. Θα συλλογίζομαι πως, ακόμα και αν δεν ξέρω τίποτα δημιούργησα κάτι για να το μάθουν άλλοι. Και δεν πονάω που δεν μπορώ να ξέρω τα πάντα, επειδή τα πάντα , ίσων το τίποτα, και αυτό είναι πολύ οδυνηρό , το ξέρεις, η μάλλον το συλλογίζεσαι καλύτερα από μένα.  Εσύ εδώ το μόνο που έχεις καταφέρει είναι να κερδίσεις την αθανασία. Μία οδυνηρή , ατελείωτη , μαύρη αθανασία .
-Αχ μικρέ μου νέε. Πίστευε στον θεό σου, ακόμα και αν αυτός είσαι εσύ. Ποιος ξέρει , μπορεί και να μη διαψεύδεις, άλλωστε δεν υπάρχει βεβαιότητα για τίποτα, και ακόμα και αυτό δεν είναι βέβαιο. Όπως είπα και στον ονειροπόλο ποιητή . Ζήσε τη ζωή σου! Αλλά δεν φαίνεται να έχεις ανάγκη την συμβουλή μου αυτή.
-Ναι, έτσι φαίνεται!
-Ξέρεις, δεν έχεις και πολλούς λόγους να έρχεσαι εδώ.
-Μα πως, μέσα σε όλα όσα ψάχνω είναι και η οδύνη για την οποία μιλάς , το χάος που υμνείς.
-Μετά από μία τέτοια κουβέντα, δεν νομίζω να με ξαναδείς ποτέ.
-Εγώ σου λέω εις το επανιδείν.
-Πίστευε στον θεό σου, που είσαι εσύ. Θυμήσου πως η μοναδική πραγματικότητα για σένα είσαι εσύ.

   Και με αυτά τα λόγια με άφησε...και όντως δεν τον έχω ξαναδεί από τότε.
Διαψεύστε τον.

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Ξύπνα Άνθρωπε

Ξύπνα Άνθρωπε! Δεν υπάρχει μόνο το σκοτάδι.
Τα χρώματα και τ'αρώματα ερωτεύονται γύρω σου
Σήκω , πέτα από πάνω σου τα κουρέλια που σου δώσανε
Άνοιξε το παράθυρο και πέτα εκεί που ονειρεύεσαι.

Σε κρατάνε κάτω νόμοι , όροι ,αλυσίδες ;
Σπάσε τα ρε Άνθρωπε! ξέχνα όσα σου μάθανε
στα φωτεινά κουτιά και τις κίτρινες φυλλάδες
Υπάρχει Γη που δεν γνωρίζει άρχοντες.

Άνοιξε τα κλουβιά που φυλακίζουν τα αδέρφια σου
και αν έρθουν στρατοί να σε πολεμήσουν
δεν είσαι μόνος σου, η γροθιά σου πάντα υψωμένη
μόνο ξύπνα Άνθρωπε, εκεί έξω είναι το σπίτι σου. 

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Σιώπη

Σιωπή. Έχει δύο όψεις η σιωπή.
Όταν δεν υπάρχει τίποτα να ακουστεί.
Η άλλη ζει για να λέει όσα
δεν υπάρχουν λέξεις να τα πεις.

Τότε η Σιωπή φωλιάζει στα μάτια
κουρνιάζει στα πιο φωτεινά χαμόγελα
τρέχει στα πιο όμορα πρόσωπα
και φωνάζει  δυνατότερα απ'όλες τις φωνές

Αυτή η Σιωπή είναι μία άλλη Σιώπη
αυτή που ξέρουν να ακούν μόνο δύο.