Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Συνάντηση με τον Ερημίτη του Μαύρου Βουνού.

    Ένα βράδυ του χειμώνα, μάλλον το πιο κρύο του χρόνου, έκανα και εγώ βόλτα στο Μαύρο Βουνό της ύπαρξης μου, σαν τον ονειροπόλο ποιητή. Δεν ξέρω αν έψαχνα να βρω κάτι , άλλωστε υπάρχει κάτι να βρεις σε αυτό το βουνό; Ίσως να μην υπάρχει τίποτα, ίσως να έχει τόσα που τα χέρια μου και η πλάτη μου να μην φτάνουν για να τα κουβαλήσω. Όπως ήταν φυσικό όμως, ''το υπερπέραν  ήταν γενναιόδωρο σε απροσδόκητες αποκαλύψεις''. Σε ένα λοφίσκο καθόταν ο Ερημίτης του Μαύρου Βουνού, μόνος του, κρατώντας την μαγκούρα του. Είχε δύο τρία βιβλία με ξεφτισμένα εξώφυλλα κάτω από την μασχάλη, και φορούσε ένα τρύπιο κουρέλι το οποίο καλυπτόταν από τα δασύτριχα γένια του. Εντάξει, δεν εξεπλάγην και τόσο πολύ από την παρουσία του, έχω κάνει πολλές βόλτες στο Μαύρο Βουνό και τον έχω δει μερικές φορές.
   Εκείνη τη φορά όμως ο ερημίτης αποφάσισε να μου απευθύνει το λόγο. Παράξενο, ο ερημίτης ποτέ δεν συνηθίζει τις αποφάσεις.
-Γιατί;
-Γιατί τι;
-Γιατί έρχεσαι στο Βουνό μου;
-Το Βουνό σου; Δεν ήξερα ότι είναι δικό σου Βουνό. Έχω έρθει τόσες φορές...
-Ξέρεις τι εννοώ. Γιατί έρχεσαι εδώ, τι ψάχνεις να βρεις;
-Δεν ξέρω αν ψάχνω να βρω κάτι. Και δεν είναι στόχος μου να έρχομαι εδώ... απλά συμβαίνει.
-Είσαι νέος.
-Ναι, είμαι.
-Ξέρεις, δεν έχω μιλήσει σε κανέναν από τότε που κουβέντιασα με εκείνον τον κακομοίρη,με το καπέλο και τα γυαλιά.
-Αυτός πια έχει πεθάνει, όμως μας μίλησε για σένα, μας είπε τι του είπες.
-Τότε τι θέλεις εδώ; Αφού ξέρεις τόσα πολλά τι ψάχνεις να βρεις εδώ;
-Δεν ήρθα εδώ για να σου μιλήσω Ερημίτη, εσύ μου μιλάς. Το τι κάνω εδώ είναι δική μου δουλειά.
-Έχεις βρει δουλειά σε αυτό το σύμπαν; Μα τι τυχερός νέος είσαι!
-Δεν έχω βρει, μα ψάχνω!
-Εσύ που μίλησες με τον συμπαθητικό, αυτόν τον ονειροπόλο ποιητή τέλος πάντων, θα έπρεπε να ξέρεις ότι δεν υπάρχει κάτι να ψάξεις. Δηλαδή όχι να το ξέρεις, να το συλλογίζεσαι.
-Μα Ερημίτη, εγώ διαφωνώ με όλα όσα είπες.
-Διαφωνείς; Γιατί να το κάνεις αυτό;
-Επειδή ξέρω ότι αυτό θέλεις. Θέλεις να σε διαψεύσω.
- Δεν το κάνεις.
-Και μόνο που είμαι εδώ το κάνω.
-Αυτό θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Ο πόνος της ύπαρξης σου είναι το θέμα.
-Για ποιόν πόνο μιλάς ερημίτη;
- Δεν πονάς που γεννιέσαι για να πεθάνεις; Δεν σε πονάει η συνείδηση σου; Δεν νοσταλγείς την παιδική ασυνειδησία σου ; Δεν πονάς που όταν η δικαιοσύνη θα είναι επιτέλους δίκαια, πέρασαν μέρες που δεν ήταν;
- Ο θάνατος είναι έλλειψη αισθήσεων, ίσως να πονέσω το δευτερόλεπτο πριν πεθάνω, αλλά γιατί να πονάω τώρα; Η συνείδηση μου, όχι δεν με πονάει... δεν με πονάει, γιατί όσο προσπαθώ να την εμπλουτίσω ζω! Εσύ τόσο καιρό εδώ τι έχεις κάνει; Εγώ ψάχνοντας , ακόμα και αν δεν υπάρχει κάτι να βρω, έχω ξεπεράσει τα όρια του χρόνου! Και όσο  για την δικαιοσύνη , όταν θα είναι δίκαιη, θα δικαιωθούν η αδικημένοι.
-Μα δεν καταλαβαίνεις τίποτα; Γιατί επαναστατείς; Η Γη είναι οδύνη! Όλοι οι δρόμοι της είναι οδύνη!  Δεν ξέρεις τίποτα, και ακόμα και αυτό δεν το ξέρεις! Όλα είναι ανώφελα, ακόμα και αυτή η κουβέντα που κάνουμε τώρα.
-Και ας είναι ανώφελα. Εγώ δεν μπορώ να πιστέψω στον θεό όπως συμβούλεψες τον ονειροπόλο ποιητή. Θεός είμαι εγώ, και στο ανώφελο δίνω νόημα εγώ.
-Σ'ακούω.
- Λες πως η Αγάπη είναι ανώφελη και οδυνηρή επειδή θέλω να δώσω αυτό που δεν μπορώ να πάρω. Αν καταφέρω να δώσω αυτό που θέλω να πάρω, θα υπάρχει σε άλλο σώμα και θα μπορώ να το πάρω, αλλά και μόνο η χαρά του να δώσω έστω και το μικρότερο δάκρυ σε αυτήν που αγαπώ είναι αρκετή! Μου λες να μη κλαίω και να μη γελάω. Αυτά τα δύο, που είναι το ίδιο, γίνονται αυθόρμητα, και εκεί είναι όλο το νόημα τους. Η ομορφιά τους. Ακόμα και η ομορφιά θαρρείς πως είναι ανώφελη επειδή πεθαίνει. Μα η ομορφιά, που είναι η τέχνη, ζει για πάντα, μέσα στα μάτια μας, μέσα στ' αυτιά μας. Έχω μάθει να τραγουδάω, να παίζω να δουλεύω, μα πάνω απ'όλα δίνω το νόημα σε όλα αυτά.
-Κοίτα να δεις... εσύ ξέρεις λιγότερα και από μένα που δεν ξέρω αν ξέρω κάτι.
-Ερημίτη, ακόμα και αν έχεις δίκιο, αν όλα είναι ανώφελα, εγώ ψάχνω να τους δώσω νόημα, και όταν έρθει η ώρα να αφήσω τούτη τη Γη για να γίνω αστέρι στον ουρανό και τροφή για τα σκουλήκια, θα έχω κάνει τόσα , που ο πόνος που θα έχω νιώσει θα μεταμορφωθεί σε ένα απαλό σεντόνι. Θα συλλογίζομαι πως, ακόμα και αν δεν ξέρω τίποτα δημιούργησα κάτι για να το μάθουν άλλοι. Και δεν πονάω που δεν μπορώ να ξέρω τα πάντα, επειδή τα πάντα , ίσων το τίποτα, και αυτό είναι πολύ οδυνηρό , το ξέρεις, η μάλλον το συλλογίζεσαι καλύτερα από μένα.  Εσύ εδώ το μόνο που έχεις καταφέρει είναι να κερδίσεις την αθανασία. Μία οδυνηρή , ατελείωτη , μαύρη αθανασία .
-Αχ μικρέ μου νέε. Πίστευε στον θεό σου, ακόμα και αν αυτός είσαι εσύ. Ποιος ξέρει , μπορεί και να μη διαψεύδεις, άλλωστε δεν υπάρχει βεβαιότητα για τίποτα, και ακόμα και αυτό δεν είναι βέβαιο. Όπως είπα και στον ονειροπόλο ποιητή . Ζήσε τη ζωή σου! Αλλά δεν φαίνεται να έχεις ανάγκη την συμβουλή μου αυτή.
-Ναι, έτσι φαίνεται!
-Ξέρεις, δεν έχεις και πολλούς λόγους να έρχεσαι εδώ.
-Μα πως, μέσα σε όλα όσα ψάχνω είναι και η οδύνη για την οποία μιλάς , το χάος που υμνείς.
-Μετά από μία τέτοια κουβέντα, δεν νομίζω να με ξαναδείς ποτέ.
-Εγώ σου λέω εις το επανιδείν.
-Πίστευε στον θεό σου, που είσαι εσύ. Θυμήσου πως η μοναδική πραγματικότητα για σένα είσαι εσύ.

   Και με αυτά τα λόγια με άφησε...και όντως δεν τον έχω ξαναδεί από τότε.
Διαψεύστε τον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου