Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Αγκαλιά


Νιώθω σήμερα τον θάνατο να βροντά τη πόρτα μου,
αργά, νωχελικά, δίχως έλεος χτυπά το ξύλο.
Το Σύμπαν γύρω μου διαλύεται μέσα σε εκρήξεις 
και εγώ κλαίω, μα δεν μπορώ να μ'ακούσω.

Η Μουσική σπάει, και σκορπίζει στο πάτωμα 
κάθε απαλός ήχος σβήνει μετά από υπόκωφη στριγκλιά.
Τούτη την συμφορά την έφερα μόνος πάνω μου,
οι ανέλπιδες ευχές μου πια δεν έχουν νόημα.

Οι καταραμένοι ποιητές κοιτάνε σκληρά 
με περιφρονούν που αυτήν την ύστατη στιγμή, 
ανίκανος να υμνήσω την αποχώρηση από αυτό το όνειρο
κρύβομαι τρομαγμένος σε μία βρώμικη γωνιά. 

Τέλος.Η απύθμενη άβυσσος με ρουφάει στα έγκατα της
δεν έχω πια τίποτα να πιαστώ και να κρατηθώ.
Θα ήθελα μόνο, να με πάρει ο ύπνος κάπου αλλού,
μέσα στην ζεστή αγκαλιά σου όπου ο φόβος δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου