Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

4μίση ορόφους πάνω από το χώμα

Το φανάρι απέναντι τρεμοπαίζει
και το άδειο βλέμμα μου χάνεται.
Γκρεμίζεται ανάμεσα στα καλόδια
που ηλεκτρίζονται σε κάθε άγγιγμα.

Ένα δειλό φως χρωματίζει τη νύχτα
μόνη συντροφιά η ετημοθάνατη κάφτρα
ο άνεμος που έχασε τον δρόμο του
και κάτι επίμονα ξεφτισμένα σύνεφα. 

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

χωρίς τίτλο

Έχω χάσει κάθε ελπίδα εδώ μέσα.
Σιχάθηκα εαυτό, σκέψη και τα συναφή.
Θυμάμαι σήμερα πάλι το χθεσινό σκοτάδι.
Με κούρασε της ψυχής μου το έλκος.
Να βουλιάξω πια στην ανυπαρξία.
Ίσως τώρα ξεχάσεις να με γνωρίσεις.
Δεν μου κλέψεις όσα δεν έχω.
Δεν σου χαρίσω όσα έχεις. 

Εδώ

Γέρασα μέσα στο όνειρο μου,
στο άπιαστο ιδεατό μου.
Σάπισα μέσα στο ανέλπιδο
διαλύθηκα και έπεσα στο βλέμμα,
το δικό σου λυπημένο βλέμμα.
Κουράστηκα τον χάρτινο κόσμο,
Σιχάθηκα τα νεκρά χρώματα.
Αλλά δεν θα φύγω ακόμα.
Μέχρι να κάψω τη μιζέρια,
Εδώ θα τριγυρνάω. 

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Φως

Τελειώνει άλλο ένα παιδικό παραμύθι
πέφτει η αυλαία και λαμπαδιάζει η σκηνή.
Κοιτάμε υπνωτισμένοι τις φλόγες
μήπως και δούμε την αντανάκλαση μας.

Ανούσια ιστοριούλα χωρίς τέλος
και εγώ ακόμα ψάχνω τον διακόπτη
να σβήσω αυτό το αναθεματισμένο φως,
που ρίχνει τις ακτίνες του πάνω στη ψυχή μου.

Λέξεις που ξέχασα τι σημαίνουν
αντηχούν μέσα στις σπηλιές του μυαλού
θυμίζοντας μου ό,τι ποτέ δεν θέλησα να ξεχάσω.